Αναφέρει:
"Ο αθλητής δεν δημιουργείται την ημέρα που φοράει το εθνόσημο.
Πίσω από κάθε διάκριση υπάρχουν χρόνια δουλειάς, αμέτρητες ώρες προπόνησης, θυσίες από τον ίδιο και την οικογένειά του και, φυσικά, ο προσωπικός του προπονητής και το σωματείο που τον ανέδειξαν. Όταν ένας αθλητής φτάνει στο επίπεδο να εκπροσωπεί την Ελλάδα, θεωρώ αυτονόητο ότι πρέπει να υπάρχει σεβασμός στους ανθρώπους που τον προετοίμασαν και τον γνωρίζουν καλύτερα από οποιονδήποτε.
Η Εθνική Ομάδα πρέπει να ενώνει, να συνεργάζεται και να αξιοποιεί αυτή τη δουλειά, όχι να την παραμερίζει. Και κάποια στιγμή πρέπει να ειπωθεί και κάτι ακόμη, όσο κι αν ενοχλεί…ότι ένα ολόκληρο άθλημα δεν μπορεί να στηρίζεται σε μια διοίκηση που δεν γνωρίζει επαρκώς το ίδιο το άθλημα και, ακόμη χειρότερα, δεν δείχνει διάθεση να το γνωρίσει πραγματικά.
Το να διοικείς δεν σημαίνει αυτομάτως ότι γνωρίζεις και το Καράτε. Γιατί διαφορετικά φτάνουμε στη γνωστή ελληνική πραγματικότητα: όπως κάποιος βλέπει δύο ιατρικές σειρές και την επόμενη ημέρα έχει άποψη για το πώς πρέπει να γίνει μια εγχείρηση, έτσι και κάποιοι θεωρούν ότι επειδή κάθισαν σε μια διοικητική καρέκλα απέκτησαν ξαφνικά περισσότερη γνώση από ανθρώπους που έχουν περάσει δεκαετίες μέσα στα dojo, στις προπονήσεις και στους αγωνιστικούς χώρους.
Οι καρέκλες δίνουν αρμοδιότητες. Δεν δίνουν γνώση, εμπειρία ή κύρος. Αυτά κερδίζονται μέσα στα χρόνια και αποδεικνύονται στην πράξη. Και για να είμαι ξεκάθαρος, δεν γράφω όλα αυτά απλώς για να “κράξω” κανέναν. Δεν με ενδιαφέρει η εύκολη κριτική στα social media ούτε να δημιουργήσω εντυπώσεις.
Το θέμα είναι πολύ σοβαρότερο. Αφορά το σήμερα, αλλά κυρίως το αύριο του ελληνικού Καράτε. Έχοντας υπάρξει και ο ίδιος μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου, μπορώ να πω ότι αυτά τα έλεγα μέσα στο ίδιο το Δ.Σ. ήδη από το 2021. Διαφωνούσα, συγκρουόμουν και πολλές φορές τσακωνόμουν ακριβώς γι’ αυτά τα ζητήματα, όταν ίσως θα ήταν πολύ πιο εύκολο να σιωπήσω, να συμφωνώ και να είμαι αρεστός. Τότε, δυστυχώς, λίγοι ήθελαν πραγματικά να ακούσουν.
Σήμερα βλέπουμε μπροστά μας καταστάσεις για τις οποίες κάποιοι μιλούσαμε εδώ και χρόνια. Και ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να αντιδρούμε μόνο όταν το πρόβλημα χτυπάει τη δική μας πόρτα, όταν αδικείται ο δικός μας αθλητής, ο δικός μας προπονητής ή το δικό μας σωματείο.
Πρέπει επιτέλους να δούμε σοβαρά ποιοι μας διοικούν, με ποια γνώση, με ποια κριτήρια και με ποιο πραγματικό ενδιαφέρον για το άθλημα. Και ακόμη περισσότερο, πρέπει να αρχίσουμε από τώρα να σκεφτόμαστε ποιοι άνθρωποι θα μπουν μπροστά στις επόμενες εκλογές και ποιοι είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν την ευθύνη για να αλλάξει πραγματικά αυτή η κατάσταση.
Γιατί είναι εύκολο να διαμαρτυρόμαστε για αυτούς που κάθονται στις καρέκλες.
Το δύσκολο είναι να αναλάβουμε και εμείς την ευθύνη για το ποιοι θα καθίσουν σε αυτές αύριο.
Στο τέλος της ημέρας, πάνω από διοικήσεις, θέσεις, καρέκλες, εγωισμούς και προσωπικές διαφορές πρέπει να βρίσκεται ο αθλητής και το συμφέρον του ελληνικού Καράτε.
Γιατί όταν απαξιώνεις τους ανθρώπους που καθημερινά δημιουργούν τους αθλητές σου, στην πραγματικότητα απαξιώνεις το ίδιο σου το άθλημα.
Το ελληνικό Καράτε αξίζει καλύτερα. Και αν πραγματικά πιστεύουμε ότι αξίζει καλύτερα, κάποια στιγμή δεν αρκεί να το λέμε. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι και να το διεκδικήσουμε!
Η αλλαγή δεν έρχεται από αυτούς που περιμένουν να αλλάξουν τα πράγματα. Έρχεται από αυτούς που είναι έτοιμοι, όταν έρθει η στιγμή, να αναλάβουν την ευθύνη..!!
Και ο νοών νοείτω…"
